Uroczyste spotkanie Stowarzyszenia „Nasze Piekary", które zwykle odbywa się na początku  roku tym razem postanowiliśmy zorganizować nieco wcześniej, gdyż jest ono poświęcone adwentowi.  Wiadomo , że większość świąt się komercjalizuje, bo ich organizacją w coraz większym zakresie stara zająć się handel. Tuż po Wszystkich Świętych na stoiskach pojawiają się ozdoby na Boże Narodzenie, a na początku lutego wielkanocne jajka.  Święty  Mikołaj to zwykle już nie biskup z pastorałem ,ale czerwony ,często brzuchaty, krasnal w szlafmycy. Od listopada do Wielkanocy , a więc czasem do połowy kwietnia handluje się świątecznymi akcesoriami. To co trwa zbyt długo traci świąteczny charakter, po prostu powszednieje.  A przecież dawne adwenty są dla wielu z nas najmilszym wspomnieniem, bo poprzedzały Święta  Bożego  Narodzenia  i  jeden  z  najpiękniejszych dni  w roku , wigilię, o której  tak pięknie napisał  Cyprian Kamil Norwid :   

               „Jest w moim Kraju zwyczaj, że w dzień wigilijny,

                Przy  wzejściu pierwszej gwiazdy wieczornej na niebie,

                Ludzie gniazda wspólnego łamią chleb biblijny,

                Najtkliwsze przekazując uczucia w tym chlebie."

Otrzymaliśmy ogromną pomoc ze strony ks. prałata Władysława Nieszporka, który zaprosił nas do pięknej auli w pawilonie Muzeum Sanktuaryjnego  i  wygłosił wspaniałą katechezę na temat adwentu ,zakończoną udzieleniem  Błogosławieństwa Bożego oraz  poświęceniem wieńców adwentowych i stroików, przygotowanych przez Ochronkę działającą przy Bazylice.

  Nasze  Stowarzyszenie przekazało poświęcony wieniec adwentowy prezydentowi Stanisławowi Korfantemu  dla Urzędu Miasta.

   Każdy z uczestników otrzymał też prezent, książkę . Jest to historia Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego w latach 1924-2004, źródło historyczne, napisane bardzo przystępnie w formie relacji uczestników wydarzeń, kawał historii Śląska.    

Spotkanie rozpoczęła p. mgr Teresa  Walosczyk, polonistka i historyk, nauczycielka w Szkole Podstawowej nr 11 w Piekarach Śląskich, referatem p.t. „ Zwyczaje i obrzędy doroczne w okresie adwentu". Prezentujemy go poniżej. Jest to praca oparta na źródłach historycznych. Pani Profesor swój wykład zakończyła stwierdzeniem że opisane obyczaje ludowe na pewno pamiętane przez starszych i najstarszych mieszkańców zaniknęły całkowicie, a że życie pustki nie znosi, ich miejsce zajęły hipermarkety. Zachęcamy do skorzystania z referatu ,szczególnie rodziców, którzy mają dzieci w  wieku szkolnym, może się przydać. Nie trzeba będzie głowić się nad tematem zadania domowego i gryźć ołówka.

Naszym gościem była p. mgr Irena Chrostek, poetka, laureatka nagrody im. Wawrzyńca Hajdy. Usłyszeliśmy dwa piękne wiersze adwentowe. Ozdobiły naszą uroczystość jak bukieciki fiołków biesiadny stół.

 Kto nie widział jeszcze wystawy z okazji 350-lecia kultu Matki Boskiej Piekarskiej, mógł ją zobaczyć, bo wśród gości był przewodnik p. Antoni Potempa.

 Ks. prałat Władysław  Nieszporek rozpoczął  swoje wystąpienie od przypomnienia znaczenia słowa  adwent. Pochodzi ono od  łacińskiego  słowa  „adventus" ,które oznacza przybycie, zbliżanie się kogoś oczekiwanego. Jest to dla nas chrześcijan czas oczekiwania na największy cud  jakim jest Boże Narodzenie. Narodzi  się nam Zbawiciel, przyjdzie do ludzi Światło z nieba, dlatego symbolem adwentu jest  światło.   Gdy na dworze zmrok, rankiem lub wieczorem nasze dzieci idą na roraty, oczywiście z kolorowymi latarkami  w rękach, aby uczestniczyć we mszy świętej ku czci Matki Zbawiciela.  Symbolem adwentu jest zawieszony na czterech wstążkach wieniec adwentowy. Powinien być zielony, bo to kolor nadziei, cztery świeczki to cztery niedziele adwentu, powinny być czerwone , bo to kolor miłości. Wstążki na których wisi wieniec tworzą strumień wychodzący z nieba. Bardzo przykrą sprawą dla nas katolików jest to ,że nasza religia jest najbardziej wykorzystywana w komercji, jak żadna inna. Reklamy posługują się melodiami kolęd, a przecież kolęda to nasze wyznanie wiary, wyraz hołdu , słowa i melodia od momentu powstania zostały ofiarowane Panu Bogu i do Niego należą. Adwent powinien być dla każdego z nas okresem wyciszenia ,cichej radości, spokoju a nie szaleństwa zakupów. Jednak to co w tym rozważaniu najważniejsze to tzw. osobisty adwent, który trwa całe nasze życie. Przez  całe życie przygotowujemy się na spotkanie ze Stwórcą. Kto poważnie traktuje swój osobisty adwent, może być spokojny.

Do tych rozważań ks. Prałata można dodać słowa ojca Leona Knabita, benedyktyna z Tyńca, że czy kto wierzy czy nie i tak każdy z nas stanie przed  Panem Bogiem, który zada tylko jedno pytanie: jeśli mnie kochasz, jak mówisz, to co dla mnie zrobiłeś?     I to będzie koniec osobistego adwentu.